Γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1911.

Από EW Staff
02 Νοεμβρίου, 2021 @ 08:45

Σαν σήμερα 2 Νοεμβρίου, το 1911, γεννήθηκε ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές μας που, το 1979, τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο λόγος, φυσικά, για τον Οδυσσέα Ελύτη ή Οδυσσέα Αλεπουδέλη, όπως ήταν το πραγματικό του επίθετο, ο μικρότερος από τα έξι παιδιά του Λέσβιου Παναγιώτη Αλεπουδέλη και της συμπατριώτισσάς του Μαρίας Βρανά, ο οποίος εγκαταστάθηκε, το 1895, στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου ίδρυσε εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελουργίας.

Με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας μεταφέρει την επιχειρηματική του δραστηριότητα στην Αθήνα και, σε ηλικία 6 ετών, ο Οδυσσέας γράφεται στο ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα Μακρή. Όμως, μετά το θάνατο της αδερφής του, Μυρσίνης, μόλις στα είκοσι της χρόνια, μεταπηδά στο Γ’ Γυμνάσιο Αρρένων και εκδηλώνει τα πρώτα πνευματικά του ενδιαφέροντα, συνεργαζόμενος με τη “Διάπλαση των Παίδων”. Μελετά ελληνική και γαλλική λογοτεχνία, έρχεται σε επαφή με την ποίηση του Καβάφη και του Καρυωτάκη, διαβάζει Ελιάρ και Λόρκα.

Το 1935, ο Ελύτης θα γνωρίσει τον ποιητή και ψυχαναλυτή Ανδρέα Εμπειρίκο, που θα επηρεάσει καθοριστικά την ποίησή του, όπως και τη λαϊκή ζωγραφική του Θεόφιλου, η οποία θα ασκήσει σημαντική επίδραση στον εικονιστικό προσανατολισμό της ποίησής του. Τον ίδιο χρόνο, ο φίλος και ομότεχνός του, Γιώργος Σαραντάρης, θα τον γνωρίσει στη λογοτεχνική συντροφιά που εξέδιδε το πρωτοποριακό περιοδικό “Νέα Γράμματα”, αποτελούμενη, μεταξύ άλλων, από τους Γιώργο Σεφέρη, Γιώργο Θεοτοκά, Γιώργο Κατσίμπαλη και Ανδρέα Καραντώνη, κι εκεί θα δημοσιευτεί το πρώτο του, δόκιμο ποίημα, με τίτλο “Του Αγαίου”.

Το 1936, η γνωριμία του με τον ποιητή Νίκο Γκάτσο θα είναι η αρχή μίας μακρόχρονης, στενής φιλίας. Στην παρέα τους, εντάσσονται οι ζωγράφοι Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας και Γιάννης Μόραλης, καθώς και ο ποιητής Νίκος Καρύδης, δημιουργός του εκδοτικού οίκου Ίκαρος, ο οποίος θα εκδώσει τα περισσότερα από τα βιβλία του. Τον ίδιο χρόνο, ο Ελύτης θα διακόψει τις σπουδές του στη Νομική, θα στρατευθεί και θα απολυθεί, το 1938, ως έφεδρος αξιωματικός.

Μετά τη δημοσίευση του έργου του “Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας”, το 1945, τοποθετείται διευθυντής προγράμματος του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, έπειτα από εισήγηση του Σεφέρη. Στην κορύφωση, όμως, του Εμφυλίου, μετοικίζει στη Γαλλία, ακολουθούν η Ισπανία και το Λονδίνο και, το 1952 πια, η επιστροφή στην πατρίδα. Επτά χρόνια αργότερα, κυκλοφορεί το “Άξιον εστί”, από τις πλέον κορυφαίες στιγμές της ελληνικής λογοτεχνίας.

Τα χρόνια της Δικτατορίας θα τα περάσει εξόριστος στο Παρίσι αλλά, μετά την πτώση της, θα διοριστεί πρόεδρος του Δ.Σ. του Ε.Ι.Ρ.Τ. και μέλος, για δεύτερη φορά, του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου. Παρά την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας να συμπεριληφθεί στο ψηφοδέλτιο των βουλευτών Επικρατείας, ο Ελύτης θα αρνηθεί, όπως θα αρνηθεί, το 1977, την αναγόρευσή του ως επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Η μεγάλη στιγμή για τον ποιητή θα έρθει το 1979, όταν η Σουηδική Ακαδημία θα του απονείμει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας “για την ποίησή του που, με βάθρο την ελληνική παράδοση, περιγράφει με αισθητική δύναμη και υψηλή πνευματική διακριτικότητα, τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για την ελευθερία και τη δημιουργία”. Στην ανακοίνωση δε της Σουηδικής Ακαδημίας , θα επισημανθεί ότι, το “Άξιον Εστί”, θα παραμείνει για πάντα ένα από τα παγκόσμια ποιητικά αριστουργήματα!

Aκολουθήστε το Entertainment Weekly στα social media:
★ Facebook
★ Instagram
★ Twitter

Διαβάστε επίσης: