Η ταλαντούχα ηθοποιός μίλησε στο Entertainment Weekly.

Από EW Staff
22 Αυγούστου, 2021 @ 15:00

Tης Μαρένας Καδιγιαννοπούλου

Ζήλεψε την Πηνελόπη Δέλτα – την οποία υποδύεται σε νεαρή ηλικία στην παράσταση «Ιστορία χωρίς όνομα- για τον τρόπο που «χτυπούσε» η καρδιά της. Συμφιλιωμένη με την ανασφάλεια του επαγγέλματος της, μια από τις πιο ήρεμες δυνάμεις του χώρου, εξομολογείται στο Entertainment Weekly τη στάση της απέναντι στη ζωή και το θέατρο.

Ήταν πάντα το θέατρο η πρώτη σου επιλογή για να το ακολουθήσεις επαγγελματικά;
Θα έλεγα πως στ’ αλήθεια δεν ήταν ποτέ μια καθαρή, συνειδητή επιλογή. Η άκρατη περιέργεια με οδήγησε σταδιακά στο θεατρικό μονοπάτι και η ανάγκη για ένα παιχνίδι «μη μεγαλώματος».
Από μεγάλη τύχη στο δρόμο μου βρέθηκαν άνθρωποι που έκαναν αυτή τη διαδρομή να ομορφαίνει και να βαθαίνει κάθε μέρα.

Τι είναι και τι κρύβει η υποκριτική για σένα;
Μια αποκαλυπτική διαδικασία ψυχής για το πόσο γενναιόδωρη μπορεί να είναι η ανθρώπινη φύση. Καθώς και ένα ανεξήγητο και μεταφυσικό πεδίο του να μπαινοβγαίνεις σε χαρακτήρες τόσο μακρινούς και ξένους από τον δικό σου όσο οι απόμακροι γαλαξίες. Η δική μου έκπληξη σε όλο αυτό είναι η μαγική συμπύκνωση πολλαπλών ζωών σε μια μονάχα πραγματικότητα.

Ποια θα έλεγες ότι πρέπει να είναι τα εφόδια και παράλληλα, οι επιδιώξεις ενός καλλιτέχνη;
Πιστεύω τόσο πολύ και τόσο απόλυτα στη σκηνική αλήθεια με κάθε κόστος, στην ουσιώδη ενσάρκωση κάθε ρόλου και στην εκτεθειμένη σκηνική παρουσία. Με σύμμαχο την αίσθηση του παρόντος κάθε στιγμή. Δεν έχω ιδέα πως ο καθένας φτάνει στο σκοπό του και στο καθηλωτικό μοίρασμα με το κοινό. Σίγουρα όμως η δική μου λογική βρίσκεται μακριά από την επίδειξη δεξιοτήτων όπως συνηθίζεται να λέμε. Δεν έχω ανάγκη ούτε να δω ούτε και να παράξω τίποτα «τελειοποιημένο», τίποτα εντυπωσιακό, τίποτα πρωτοπόρο παρά μόνο κάτι αφτιασίδωτο και πραγματικό πέρα ως πέρα. Κάτι που θεωρώ και το πλέον δυσεύρετο.

Η ανασφάλεια του επαγγέλματος του ηθοποιού έγινε ποτέ τροχοπέδη στην απόφαση σου να το ακολουθήσεις;Η ανασφάλεια είναι για μένα ίσως η πιο καλή μου φίλη. Με αναγκάζει συνεχώς να βρίσκομαι σε μια δημιουργική εγρήγορση. Βέβαια ό,τι λέω μπορεί να προκύπτει από ανάγκη για συμφιλίωση μαζί της. Αυτό που δε μπορείς να αποφύγεις δηλαδή τουλάχιστον απόλαυσε το!

Το προηγούμενο διάστημα σε βρήκε στην παράσταση, «Ιστορία χωρίς όνομα», η οποία θα συνεχίσει το ταξίδι της και τον Σεπτέμβριο. Ήταν ευτυχής συνάντηση με αυτό το κείμενο της Πηνελόπης Δέλτα; 
Ήταν και είναι μια συνάντηση που θα θυμάμαι για πάντα με απέραντη αγάπη. Το ευχαριστηθήκαμε με όλη μας την καρδιά και ποικιλοτρόπως. Από το υπέροχο, πλατύ και άκρως συγκινητικό κείμενο του Στέφανου Δάνδολου μέχρι τη μετουσίωσή του σε θεατρική πραγματικότητα από τον Κώστα Γάκη, ήταν ένα ταξίδι γεμάτο δώρα, χαρά και πληρότητα.

Εσύ υποδύεσαι την Πηνελόπη Δέλτα σε νεαρή ηλικία. Τι έμαθες για εκείνη και τον τρόπο που διαχειρίζεται τα συναισθήματα της;
Τι όμορφη ερώτηση! Δεδομένου του οριακού και πολύπαθου χαρακτήρα της ήταν για μένα πολύ τρυφερή η αποκάλυψη του πως ένας τόσο ταλαιπωρημένος άνθρωπος επιμένει στην αγάπη και στον έρωτα. Είναι πραγματικά εκπληκτική η «παράδοσή» της σε ό,τι της υπαγόρευε η καρδιά της και το βαθύτερό της εγώ. Ζήλεψα και θαύμασα απεριόριστα τη «μη ντροπή» της σ’ αυτό που αισθάνεται. Σ’ αυτό για το οποίο χτυπούσε τόσο ζωηρά η καρδιά της…

Θα ήθελες να μοιραστείς με το Entertainment Weekly μια φράση της ηρωίδας σου μέσα από το κείμενο, η οποία είναι πολύ κοντά στη Μαρία;
«Το ξέρω πως είμαι τρελή, μα η αγάπη πάντα κάποιον τρελαίνει».

Πώς ήταν η επαφή σου στην παράσταση με τους εμπειρότερους από εσένα ηθοποιούς; Θα έλεγες πως η κάθε παράσταση είναι ένα αυτοτελές σεμινάριο για εσένα;
Ευγνωμοσύνη, ευγνωμοσύνη, ευγνωμοσύνη! Και άφθονη τύχη, η σύμπλευση σε όλο αυτό με τόσο ταλαντούχους ανθρώπους. Με ανθρώπους που δε με άφησαν στιγμή από τα μάτια τους και την έγνοια τους. Αυτό το πνεύμα ομαδικότητας μέχρις εσχάτων είναι κάτι που ο Κώστα Γάκης εμπνέει και απαιτεί από την πρώτη πρόβα και που μαζί με μια σκηνοθετική λεπτοβελονιά χάρισε στην παράσταση τη θριαμβευτική της πορεία. Επίσης η τρυφερή παρουσία του συγγραφέα μας Στέφανου Δάνδολου στην πρόβα με τον καλό του λόγο και τις καίριες παρατηρήσεις του ήταν κάτι που με σημάδεψε σε αυτή τη συνεργασία.

Αναπολείς τα χρόνια της δραματικής σχολής; Έχεις τους ίδιους στόχους τότε και τώρα;
Δεν έχω τελειώσει δραματική σχολή με την κλασική έννοια. Ήμουν στην ομάδα του Ν. Καραγέωργου για τέσσερα σχεδόν χρόνια. Έτσι οι δικές μου αναμνήσεις είναι εντελώς διαφορετικού τύπου από αυτές των συναδέλφων μου. Θυμάμαι πολύ έντονα την επιθυμία μας για έρευνα, για την ανακάλυψη του διαφορετικού, ακόμα και οριακά παράταιρου κάποιες φορές που θα έσχιζε τα δεδομένα και στερεοτυπικά θεατρικά σχήματα. Δεν ήταν ένα περιβάλλον οργάνωσης στόχων για τη συνέχεια αλλά μια καλλιτεχνική φωλιά υψηλών αξιώσεων, πάλης και δοκιμασιών. Αν και έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από τότε, η εκπαίδευσή μου αυτή θα είναι ο γνώμονάς μου για πάντα.

Υπάρχουν συγγραφείς-ρόλοι με τους οποίους ονειρεύεσαι και θα ήθελες να ασχοληθείς ή σε αφορά πρωτίστως το πλαίσιο της συνεργασίας;
Η συνεργασία είναι το παν! Το να νιώθω πως περιτρυγυρίζομαι από καλλιτέχνες με μεράκι, εργατικότητα, απουσία προσποίησης και σοβαροφάνειας. Αν κάτι από αυτά «κουνιέται»  δυστυχώ σε τέτοιο βαθμό, που κανένας ρόλος δε θα μπορούσε να λειτουργήσει παρηγορητικά.

Την τηλεόραση την «κυνηγάς» να βρεθείς;
Η πρωταρχική ανάγκη με την οποία μπήκα στην αρένα της υποκριτικής δε με άφησε ποτέ μέχρι σήμερα να συντονίσω τις κινήσεις μου και να τις αναπτύξω στρατηγικά. Έτσι δε θα έλεγα πως κυνήγησα τη δουλειά ούτε στο θέατρο ούτε στην τηλεόραση. Το μόνο που έκανα και κάνω είναι να δουλεύω αγόγγυστα και άωρα. Δουλειά, πολλή δουλειά καθημερινά. Είτε παίζω είτε όχι. Τα τελευταία τρία χρόνια δε νομίζω να πήρα ρεπό ούτε στη γιορτή μου! Όπως και να ‘χει, η τηλεόραση είναι ένα μέσο που λατρεύω, όσο το έζησα στον ενάμισι χρόνο που έκανα καθημερινό, και με προκαλεί απεριόριστα για την ταχύτητα και την οξύνοια την οποία απαιτεί προκειμένου να ανταπεξέλθεις. Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, θεωρώ τους ηθοποιούς που τα καταφέρνουν στην τηλεόραση μεγάλα ταλέντα! Ανυπομονώ λοιπόν να ξαναβρεθώ στην τηλεοπτική πραγματικότητα!

Εκτός από την υποκριτική, τι άλλο υπάρχει στη ζωή σου;
Γάτες, λίγοι αλλά άκρως λατρεμένοι άνθρωποι, μπαλέτο, φύση, ταινίες, υγιεινό φαγητό και συνεχής ανατροφοδότηση όλων των παραπάνω με έρωτα.

Η παράσταση, «Ιστορία χωρίς όνομα», θα παρουσιαστεί σε ανοιχτά θέατρα της Αθήνας τον Σεπτέμβριο.Θεατρική Διασκευή: Ανθή Φουντά –Κώστας Γάκης.Σκηνοθεσία-ΜουσικήΚώστας Γάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Φωτισμοί:Λευτέρης Παυλόπουλος
Παίζουν:Τάσος Νούσιας, Μπέτυ Λιβανού, Μαρία Παπαφωτίου, Γιάννης Αθητάκης, Αργύρης Γκαγκάνης κ.ά.

Διαβάστε επίσης: